Ενδοπαράσιτα σε σκύλους και γάτες: ο πλήρης οδηγός για πρόληψη και προστασία

Τα ενδοπαράσιτα σε σκύλους και γάτες αποτελούν έναν από τους πιο συχνούς αλλά και πιο υποτιμημένους κινδύνους για την υγεία σκύλων και γατών. Πρόκειται για οργανισμούς που ζουν στο εσωτερικό του σώματος του ζώου, κυρίως στο πεπτικό σύστημα, και μπορούν να προκαλέσουν από ήπιες ενοχλήσεις έως σοβαρά προβλήματα υγείας. Σε πολλές περιπτώσεις, η παρουσία τους περνά απαρατήρητη για μεγάλο χρονικό διάστημα, γεγονός που επιτρέπει στα παράσιτα να πολλαπλασιάζονται και να επηρεάζουν σταδιακά τον οργανισμό.

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουν οι ιδιοκτήτες είναι να συνδέουν τα ενδοπαράσιτα μόνο με κουτάβια, γατάκια ή ζώα που ζουν σε εξωτερικούς χώρους. Στην πραγματικότητα, κάθε σκύλος και κάθε γάτα μπορεί να προσβληθεί, ανεξαρτήτως ηλικίας, τρόπου ζωής ή περιβάλλοντος. Ακόμη και ζώα που ζουν αποκλειστικά μέσα στο σπίτι δεν είναι πλήρως προστατευμένα.

Τι είναι τα ενδοπαράσιτα και πώς επηρεάζουν τον οργανισμό

Τα ενδοπαράσιτα σε σκύλους και γάτες είναι παράσιτα που ζουν μέσα στο σώμα του ζώου και τρέφονται εις βάρος του οργανισμού του. Στους σκύλους και τις γάτες, τα πιο συχνά εντοπίζονται στο έντερο, όμως σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούν να μεταναστεύσουν και σε άλλα όργανα.

Η παρουσία τους επηρεάζει άμεσα την απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών, προκαλεί φλεγμονή στον εντερικό βλεννογόνο και επιβαρύνει το ανοσοποιητικό σύστημα. Ιδιαίτερα σε νεαρά, ηλικιωμένα ή ανοσοκατεσταλμένα ζώα, οι επιπτώσεις μπορεί να είναι πιο έντονες και πιο επικίνδυνες.

Ποια είναι τα πιο συχνά ενδοπαράσιτα σε σκύλους και γάτες

Στην καθημερινή κτηνιατρική πράξη, τα πιο συχνά ενδοπαράσιτα που συναντώνται είναι τα εντερικά σκουλήκια και ορισμένα πρωτόζωα. Οι ασκαρίδες είναι ιδιαίτερα συχνές σε κουτάβια και γατάκια και μπορούν να προκαλέσουν φουσκωμένη κοιλιά, διάρροια και καθυστέρηση ανάπτυξης. Τα αγκυλόστομα προσκολλώνται στο εντερικό τοίχωμα και τρέφονται με αίμα, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε αναιμία. Οι ταινίες μεταδίδονται συχνά μέσω ψύλλων ή ωμής τροφής, ενώ τα πρωτόζωα, όπως η Giardia, προκαλούν επίμονες διάρροιες και δυσαπορρόφηση.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλά από αυτά τα παράσιτα μπορούν να συνυπάρχουν στον ίδιο οργανισμό, επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Πώς μολύνονται τα κατοικίδια από ενδοπαράσιτα

Η μόλυνση με ενδοπαράσιτα γίνεται συνήθως μέσω του στόματος, με την κατάποση αυγών ή κύστεων που βρίσκονται στο περιβάλλον. Το χώμα, το νερό, τα κόπρανα άλλων ζώων, ακόμη και οι πατούσες μετά από μια βόλτα μπορούν να αποτελέσουν πηγή μόλυνσης. Οι σκύλοι που μυρίζουν ή γλείφουν το έδαφος και οι γάτες που κυνηγούν έχουν αυξημένο κίνδυνο.

Τα κουτάβια και τα γατάκια μπορούν να μολυνθούν ακόμη και από τη μητέρα τους, είτε κατά την κύηση είτε μέσω του θηλασμού. Αυτός είναι και ο λόγος που η αποπαρασίτωση ξεκινά από πολύ νεαρή ηλικία.

Συμπτώματα που μπορεί να προκαλέσουν τα ενδοπαράσιτα

Ένα από τα πιο επικίνδυνα χαρακτηριστικά των ενδοπαρασίτων είναι ότι συχνά δεν προκαλούν άμεσα εμφανή συμπτώματα. Πολλά ζώα φαίνονται υγιή, ενώ στην πραγματικότητα φιλοξενούν παράσιτα στο έντερό τους. Όταν εμφανιστούν συμπτώματα, αυτά μπορεί να είναι γενικά ή πεπτικά.

Συχνά παρατηρούνται διάρροια, εμετοί, απώλεια βάρους, μειωμένη όρεξη ή, αντίθετα, αυξημένη πείνα χωρίς αύξηση βάρους. Το τρίχωμα μπορεί να γίνει θαμπό και κακής ποιότητας, ενώ σε κουτάβια μπορεί να εμφανιστεί χαρακτηριστική διόγκωση της κοιλιάς. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, ιδιαίτερα με αγκυλόστομα, μπορεί να εμφανιστεί αναιμία και έντονη αδυναμία.

Γιατί τα ενδοπαράσιτα σε σκύλους και γάτες είναι επικίνδυνα και για τον άνθρωπο

Ορισμένα ενδοπαράσιτα σκύλων και γατών είναι ζωοανθρωπονόσοι, δηλαδή μπορούν να μεταδοθούν και στον άνθρωπο. Η μετάδοση γίνεται συνήθως μέσω επαφής με μολυσμένο περιβάλλον ή κακής υγιεινής, όπως το πλύσιμο των χεριών μετά την επαφή με το ζώο ή τον χώρο του.

Τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι και τα άτομα με μειωμένο ανοσοποιητικό σύστημα είναι πιο ευάλωτα. Η τακτική αποπαρασίτωση του κατοικιδίου και η σωστή υγιεινή μειώνουν σημαντικά τον κίνδυνο.

Η σημασία της πρόληψης και της τακτικής αποπαρασίτωσης

Η αποπαρασίτωση δεν πρέπει να γίνεται μόνο όταν εμφανιστούν συμπτώματα. Πολλά ζώα αποβάλλουν αυγά παρασίτων χωρίς να δείχνουν άρρωστα, μολύνοντας συνεχώς το περιβάλλον. Αυτό δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο επαναμόλυνσης.

Η προληπτική αποπαρασίτωση, σύμφωνα με το πρόγραμμα που συστήνει ο κτηνίατρος, είναι ο πιο ασφαλής και αποτελεσματικός τρόπος προστασίας. Η συχνότητα εξαρτάται από την ηλικία, τον τρόπο ζωής και το περιβάλλον του ζώου. Τα κουτάβια και τα γατάκια χρειάζονται συχνότερη αγωγή, ενώ τα ενήλικα ζώα συνήθως αποπαρασιτώνονται κάθε τρεις μήνες, εκτός αν υπάρχουν ειδικοί λόγοι για συχνότερη χορήγηση.

Αποπαρασίτωση και υγεία του εντέρου

Η αποπαρασίτωση, αν και απαραίτητη, μπορεί σε ορισμένα ζώα να προκαλέσει παροδικές γαστρεντερικές ενοχλήσεις. Για τον λόγο αυτό, η υποστήριξη της εντερικής υγείας πριν ή μετά την αποπαρασίτωση παίζει σημαντικό ρόλο.

Συμπληρώματα που υποστηρίζουν τη φυσιολογική λειτουργία του εντέρου μπορούν να βοηθήσουν στην καλύτερη ανάρρωση και στη μείωση των ενοχλήσεων.

Ο ρόλος του ιδιοκτήτη στην πρόληψη

Η σωστή πρόληψη δεν περιορίζεται μόνο στη χορήγηση αντιπαρασιτικών. Περιλαμβάνει την τακτική απομάκρυνση κοπράνων από το περιβάλλον, τη σωστή υγιεινή των χεριών, τον καθαρισμό των πατουσών μετά τη βόλτα και τη συνεργασία με τον κτηνίατρο για τον καθορισμό του κατάλληλου προγράμματος αποπαρασίτωσης.

Η ενημέρωση είναι το πιο ισχυρό εργαλείο στα χέρια του ιδιοκτήτη. Όσο καλύτερα γνωρίζει τους κινδύνους και τους τρόπους πρόληψης, τόσο πιο αποτελεσματικά μπορεί να προστατεύσει το κατοικίδιό του.

Συμπέρασμα

Τα ενδοπαράσιτα σε σκύλους και γάτες αποτελούν μια συχνή αλλά διαχειρίσιμη απειλή. Με σωστή ενημέρωση, τακτική πρόληψη και κτηνιατρική καθοδήγηση, μπορούν να ελεγχθούν αποτελεσματικά, προστατεύοντας τόσο την υγεία του ζώου όσο και τη δημόσια υγεία. Η φροντίδα του εντέρου είναι βασικό κομμάτι της συνολικής ευεξίας του κατοικιδίου και δεν πρέπει να παραμελείται.

Διάβασε ενδιαφέροντα άρθρα εδώ

✍️ Το άρθρο γράφτηκε από την
Δέσποινα Παπαχρόνη, Κτηνίατρο (DVM)

Κάθε ζώο αξίζει φροντίδα βασισμένη στη γνώση και όχι στην τύχη.